Papierwinkel
Binnen de Europese Unie is er sprake van vrij verkeer van personen en goederen. Dit betekent dat je een hele berg moet regelen. De keren dat dat niet lukt, je te maken krijgt met tegenstrijdige regelgeving of ambtelijke molens zijn altijd goed voor smeuïge verhalen. Die houdt de lezer nog van ons te goed. Eerst het goede nieuws. Bij een verhuizing naar het buitenland is dat je alles, maar dan ook echt alles op kunt zeggen. Niet alleen de logische zaken als je huur en je elektriciteit, maar ook langjarige contracten met je telefoonprovider, verzekeringen, abonnementen op tijdschriften. Alles is keurig opgezegd per 1 juni. En dan is het toch heel leuk als je een briefje van de VPRO krijgt met de mededeling dat de laatste gids eind mei in de bus valt, we geld terugkrijgen voor de rest van het jaar en we veel succes gewenst worden in het buitenland. Telefonisch opzeggen leidde regelmatig tot leuke gesprekken met mensen die opmerken dat wat wíj doen, zij eigenlijk ook wel zouden willen.
‘Rotzooi’ opruimen
Zelfs ons kleine huis blijkt plaats te bieden aan enorme ladingen spullen die in Griekenland overbodig zijn – schaatsen bijvoorbeeld. Spullen die al lang en breed weg hadden gekund zoals hele jaargangen Computertotaal. Huisraad die al aan vervanging toe was. Maar waar laat een mens dat allemaal? De combinatie van Koninginnedag, een verhuizende vriend, een nieuwe buurman mét verblijfsvergunning maar zonder spullen, een broer met een leeg balkon en klussende vrienden en kennissen deed wonderen: alles dat niet mee mag of kan, heeft een nieuwe plek.
