Papierwinkel (2)
Auto mee. Eigenlijk hadden we er al afscheid van genomen. Hem heftig lopen poetsen en in de was gezet. Zo zou een 6 jaar oude Corsa, met alu-velgen, extra grote en brede banden en een dikke verchroomde uitlaat, toch nog wat meer moeten opbrengen, toch? Net klaar toen we ontdekten dat informatie op de website van de Nederlandse Ambassade in Griekenland niet altijd accuraat is. Een leeftijdslimiet van 5 jaar bestaat niet (meer?). Via de website van de EVD uitstekende informatie gevonden. Gewoon naar het Griekse Consulaat Generaal in Rotterdam om een ‘pistopoiitiko metoikesias’ op te halen. Een certificaat om geen invoerbelasting te hoeven betalen voor je eigen auto. Of althans maar een ‘klein’ deel. Altijd nog spannend hoe klein “klein” is.
Telefoontje naar het Consulaat. “Druk 3 voor Nederlands”… “Parakalo…” “Eh… do you speak Dutch?” “No, Englisch” Ook goed. Grieks, ambtenaren en telefoon is toch echt wat te veel van het goede. Voor het certificaat krijgen we een mailtje met benodigdheden.
De voorwaarden vallen best mee. De auto mag geen diesel zijn, vanwege de milieubelasting in de grote steden en niet boven de 2,5 liter. Verder nog 7 punten waarin documenten staan. Van eigendomsbewijs (langer dan 6 maanden in bezit) tot uitschrijving bij de gemeente. En belastingformulieren van de afgelopen 2 jaar tot een arbeidscontract.
Sommige punten zijn geen probleem, zoals het eigendomsbewijs of belastingformulieren. Andere zijn wat ingewikkelder, zoals een bewijs van uitschrijving.
Op het stadsdeelkantoor kunnen we een bewijs van uitschrijving krijgen op 1 juni, wanneer we ons uitschrijven. Voor nu kunnen we een ‘voorlopig’ bewijs van uitschrijving krijgen. “Dat is dan € 11,40 aub.” Prima. Maar staat daar ook op dat ik al minstens 2 jaar in Nederland woon? “Nee, daar moet u nóg een formulier voor krijgen en dat kost u nog eens € 11,40.” Een collega is echter klantgericht: “Niet die twee gewoon aan elkaar en stempel ze dan is meneer maar 1 maal leges verschuldigd”. Ja, ze zijn er wel… Met twee mooi geniete velletjes willen wij tevreden weglopen. “Tot 1 juni, mevrouw, meneer.” “Nou eh, ik denk dat we op 31 mei komen, want op 1 juni willen we gaan rijden en 31 mei is de sleuteloverdracht.” “Dat kan niet!!!” wordt ons verontwaardigd toegeroepen, “Er staat dat u op 1 juni vertrekt!” Ton wil zijn mond openen, maar hier toont zich 4 jaar ervaring van Laurien. Zij knikt vriendelijk en zegt: “Natuurlijk, dan komen we op 1 juni, tot dan.” en trekt mij mee.
Grieks Consulaat Generaal
De pistopoiitiko metoikesias moest nog steeds opgehaald. Met een dik pak stukken en kopieën van alles op weg naar Rotterdam. Het Consulaat is open van 10 tot 13 uur. Op tijd zijn, want je weet nooit hoe lang het duurt. Ondanks het begin van het Hemelvaartweekend is het nog niet echt druk op de weg en het is droog. Rotterdam is, zoals altijd een doolhof en na drie keer gekeerd te zijn komen we uiteindelijk in de juiste wijk. Parkeerplaats vinden is niet makkelijk, maar een Amsterdammer draait er zijn hand niet voor om. Een gaatje met 2 cm voor en achter ruimte is meer dan genoeg. Gelukkig is er een parkeerplek waar twee auto’s in passen. Men heeft ruimte te veel in Rotterdam… Parkeerkaartje voor bijna 1,5 uur uit de automaat. Misschien wat kort, maar de chipknip is leeg en het ding wil geen geld.
De Dioikitikós Grammatéas G’, een medewerker van het consulaat met een mooi klinkende titel, is een vriendelijke man en efficiënt handelende man. We laten onze stukken bij hem achter en krijgen van hem een A4tje mee om in te vullen. Enkele algemenen vragen als Naam, Voornaam, Adres in Nederland en nog wat informatie. Verder nog het verzoek opschrijven om een importcertificaat te krijgen. Adres in Athene wordt wat moeilijk. Dat hebben we nog niet. Wel een appartement voor 3 weken, maar dat adres hebben we niet bij ons. Onze vriendin in Athene dan… adres niet bij ons. Ok, dan maar het adres van onze Griekse Oma, de moeder van een Griekse vriend waar we mochten logeren tijdens de Olympische spelen en waar je altijd langs kunt komen om volgepropt te worden met eten. Wel het adres geen postcode. Gelukkig zoekt onze ‘DGG’ dat zelf wel op. Vrolijk wachten we op wat komen gaat.
Na een tijdje wordt ook dit formulier opgehaald en zetten we het wachten voort. Na 1,5 uur wordt het toch tijd om een nieuw parkeerkaartje in de auto te gaan leggen. Ten eerste omdat dat zo hoort. Ten tweede omdat een auto van parkeerbeheer op de hoek staat. Buiten is er geen enkele parkeerautomaat te vinden waar geld in mag. En ook een bank om die chipknip te laden is niet te vinden. Dan maar weer terug en op hoop van zegen.
Uiteindelijk verlaten we vol trots het Consulaat met ons eerste echte officiële Griekse document. Het A4tje is gegroeid tot een pak van 30(!) velletjes. Allemaal keurig aan elkaar geniet, met allemaal stempels. Kosten: 15 euro. En wat is nou 3 uur wachten… Gelukkig is parkeerbeheer in Rotterdam nog niet geprivatiseerd en is er geen bon op de auto. Het regent en stormt wanneer wij voor de laatste keer terug naar Amsterdam rijden. Tja, Rotterdam… Nooit aan kunnen wennen, nooit de weg kunnen vinden, nu hoeft het ook niet meer.
Terug in Amsterdam dreigt boven het Museumplein de herfst en in de straat staan voor de deur de borden voor de wegsleepregeling op 29 mei voor onze verhuizing. Het staat dus écht voor de deur.
