Griekenland speelde gisterenavond tegen Turkije in het kwalificatietoernooi voor het Europese kampioenschap voetbal van 2008. De regerend Europees kampioen werd vernederd. Er werd met 1-4 verloren in eigen huis. Nikopolidis , de keeper van Olympiakos – zeg maar het PSV van Griekenland – zorgde eigenhandig voor het verlies door vier van de vijf schoten op doel keurig door te laten. We nemen aan dat hij vannacht slecht geslapen heeft.

Een potje voetbal tussen Griekenland en Turkije is te vergelijken met Nederland – Duitsland.  Deze pot was bovendien gepland aan de vooravond van de Griekse Onafhankelijkheidsdag. Op 25 maart vieren de Grieken het begin van de onafhankelijkheidsoorlog tegen de Turken, waarvoor op deze dag in maart in het jaar 1821 het startsein werd gegeven.

Dat er uitbundig gevlagd wordt op een nationale feestdag is voor een nuchtere Hollander niets bijzonders. Een militaire parade wel. Dus nemen wij op zondagochtend samen met vriendin Ester en haar zoontje Joeri de metro naar Omonia. De zon schijnt uitbundig en omdat de aanwezige politie en de lintafzetting er op wijzen dat de parade ook hier langs komt, ploffen we tussen de clochards neer op een stenen rand.  Het Omonio-plein is het centrale verkeersplein in het hart van Athene. Vanaf deze cirkel lopen zes grote straten in alle richten van de stad.  Bij de aanleg van de nieuwe metrolijn is het plein opgehoogd, zodat we een uitstekend uitzicht hebben op de Panepistimiou, de weg  die de parade neemt vanaf Syntagma – het plein waar het Griekse parlement is gevestigd.

We hoeven niet lang te wachten.  Na enkele jeeps rolt een grote colonne tanks in alle soorten en maten met denderend geluid en in een stevig tempo langs. Het is de eerste militaire parade die ik live aanschouw en ik moet zeggen dat ik bepaald geen bevrijdingsgevoel krijg bij het zien van afweergeschut, legervoertuigen en laag overvliegende straaljagers.  De formatie politiemotoren en brandweerwagen doet duidelijk vriendelijker aan. Alles en iedereen is keurig opgepoetst. Waarschijnlijk is de jaarlijkse parade een goede aanleiding voor een militaire voorjaarsschoonmaak.

De vader van Joeri zit in het leger en heeft vandaag de taak om de tanks en andere militaire voertuigen veilig over een groot kruispunt te leiden buiten het centrum van de stad. Dat neemt niet weg dat Joeri tot twee keer toe enthousiast zijn vader meent te herkennen in het wandelend deel van de parade. Kijken naar mensen – of ze nu in het leger zitten of niet – blijft altijd leuk. Wij staan aan het eind van de route en het kost sommigen duidelijk moeite om de rechterarm nog hoog op te zwaaien – zoals hier de gewoonte is bij het marcheren. De duikers – met flippers en zuurstofflessen hebben duidelijk een uitstekende conditie. Het brandweerpeloton heeft zijn helmen zo stevig gepoetst dat ze net zo glimmen als de honderdduizenden zonneboilers op de Atheense daken. In de muziekkorpsen zijn de afwijkende maten uit het leger verzamelend: dik, dun, groot en vooral heel kort spelen gezamenlijk een vrolijk deuntje. En zo marcheert men door, in de maat, uit de maat, weer in de maat. Tijd voor ons om de parade voor gezien te houden en – net als vele andere Atheners - neer te strijken in een taverna voor een gezellige zondagse maaltijd buitenshuis.