3 juni 2006
Op weg naar huis
Even voor Stuttgart dringt het door: we zijn op weg naar huis. Deze richting is altijd de route voor vakantie geweest. Het zuiden. De zon, de zee, de cultuur, het eten. Even weg uit Nederland. Even bijtanken. Een paar dagen soms of een paar weken. En daarna… terug naar huis. Naar Amsterdam.
Gek is dat, hoe snel dat gaat. Het veranderen van het gevoel. Het gevoel dat thuis de Van Ostadestraat is. Dat het Amsterdam is. Tijdens de laatste week ging dat al heel snel. Het huis was niet meer ons huis. Met het sluiten van de deur namen we ook dat thuis mee. Ik kon van de overkant naar het balkon en de ramen kijken en toen was het al steeds moeilijker om het als thuis te zien.
Vanmorgen zijn we uit Goes vertrokken. In tegenstelling tot Schiphol was het geen ‘tranendal’. Goed, tranen waren er natuurlijk wel. Emotie zeker. Heel raar is wel dat ook dat thuis over een half jaar niet meer zal zijn. Ook zij verhuizen en Laurien haar ouderlijk huis is dan niet meer. Terug naar huis verliest zelfs die betekenis.
Het nieuwe huis wacht. Het staat in het zuiden, in Athene. En even vakantie en bijtanken kan voortaan misschien in Nederland. Om dan na een paar weken weer opgelucht thuis te komen in Griekenland.
6 juni 2006
Zuidelijke luchtenRooklucht, de geur van oleander en kamperfoelie, warme wind. Het gekwetter van gele vinkjes, grote roofvogels cirkelen boven ons hoofd. Het gras is al geoogst. Het graan begint te kleuren. We gaan de goede kant uit.
7 juni 2006
Aan boord van de Hellenic spirit, Ancona PatrasDe boot nemen voelde als het definitieve vertrek en de laatste etappe naar ons nieuwe huis. Op de kade konden we nog beslissen: de boot op of de kade weer af. We hebben toch maar gebruik gemaakt van ons enkeltje naar Patras. De Griekse vlag wappert. Het Griekse personeel bekvecht met elkaar terwijl de klanten in de rij staan voor de receptie. De film op tv is voorzien van Griekse ondertiteling: we komen dichterbij huis.
Gisterenavond hadden we – eigenlijk geheel onverwacht – een waar afscheidsmaal: pasta met paddestoelen, rundvlees met balsamico, spies met wild zijn en kalfsvlees en gegrilde groenten. En dit alles op aanraden van de kok. Je kon ons rollen na afloop. En dat soort eten krijg je hier in een campingrestaurant! Gelukkig was er ook nog een espresso die zo sterk was, dat je tanden begonnen te klapperen.
Ons bezoek aan Ancona gisteren was koud, nat en uitgestorven. Men doet hier nog aan winkelsluiting tijdens de middag. En wat kan een Italiaanse stad dan toch bar ongezellig zijn. Vandaag lag de stad er gelukkig weer zonnig bij. We waren om 12 uur bij de haven en kregen we een eerste plek vooraan in een rij voor de boot. We hebben heerlijk in de zon genoten van de aankomende en vertrekkende boten. Om half drie zijn we aan bord gegaan; witte koppen op het water. De zee is nu wat rustiger, maar toch stampt de boot behoorlijk. Het is maar goed dat er primatour is.
Ester heeft vandaag nog gemaild of we morgenavond lekker komen eten. We krijgen moussakas van haar schoonmoeder. Die komt namelijk dit weekend langs en voor die tijd moet de vriezer wat leger (er zit nog steeds veel eten van schoonmama in en dit weekend komt er weer een hele lading bij).
