Laatste...
Morgenochtend rijden we Nederland uit. Bij Antwerpen de grens over. Omdat de grenzen niet bewaakt zijn is de kans vrij groot dat we het niet eens bemerken.
Woensdagavond was ik me er wel heel bewust van dat het de laatste avond in Amsterdam was. Ik zat achter een pc die niet van mij was en keek naar de laatste trams op de Ceintuurbaan op weg naar de remise.
Een uurtje daarvoor was ik naar de auto gelopen om een parkeerkaartje te kopen. De parkeervergunning liep op middernacht af. Gek genoeg was het opzeggen daarvan meer een vooraankondiging van het vertrek dan het opzeggen van het huis... Ik liep over de Ceintuurbaan richting Ferdinand Bol en zag tram 12 schokkend om de hoek verdwijnen. Mensen achter de ramen en een fietser kneep nog net voor de tram langs. Op weg naar... waarschijnlijk naar waar ze altijd naar toe gaan rond deze tijd. Ik was me heel bewust dat dit één van die ‘laatste’ momenten was. De hoek om bij wat tot voor een maand nog Musicland was, de Van Ostadestraat in. De bouw- en takelwerkzaamheden waardoor de straat een week afgesloten was waren voorbij. De bomen zwaar beschadigd door de kraanwagen. Daar zou ik anders herrie over schoppen. Stadsdeel bellen, GroenLinksfractie mailen en een foto op de website van GroenLinks OudZuid. Nu is dat voor iemand anders.
Hoe werkt zo’n parkeerpaal eigenlijk. Wanneer je altijd een vergunning hebt gehad en in de stad eigenlijk nooit met de auto ergens heen ging, ben je net een toerist. Hoe werkt dat ding. En dan is er ook nog een 10-cents-zone. Nóg zoiets waar ik wat aan gedaan zou hebben... Maar goed. Betaald parkeren is tegenwoordig zelfs tot middernacht. Dat was me ontgaan. Ik dacht nog steeds tot 23 uur. Toch maar een kaartje tot de volgende middag 12 uur gekocht. Die paar dubbeltjes...
Ik loop verder de straat in. Duizend maal gedaan. De neonlampen zwaaien zachtjes aan hun draden. In de gevels zijn hier en daar nog ramen verlicht. Zo ook in ons oude huis. Eén buurman is nog thuis en bij Karin brandt ook nog licht. De auto staat, zoals eigenlijk bijna altijd voor de deur. Hoezo ‘parkeerdruk’. De keren dat ik de auto niet in de straat kon zetten is echt op één hand te tellen. Ik leg het parkeerbonnetje op het dashboard en sluit de deur weer af. Het gele velletje van de politie met “niets er in, niets er uit” ligt er naast. Zou het een idee zijn om zoiets in het Grieks te maken? Toch onthouden.
Ik besluit op de weg de straat uit wat foto’s te maken. Even de sfeer vastleggen. Je prent het je automatisch in en toch zal het veranderen... Daarna naar ons logeeradres op de Ceintuurbaan. Thuis- maar niet dakloos. Terwijl ik weer binnen ben en door het raam naar die laatste trams zit te kijken schiet me een rare gedachte door het hooft: Stel ik word aangehouden... “Naam, geboortedatum, adres...” Wat geef ik dan op?
Adresloos en een sleutelhanger in de jas die leeg is. Dat is losraken.
Morgen dus de grens over. Vanavond nog één nacht slapen in Nederland... De zin te vertrekken is alleen maar gegroeid.
