Wat betreft de formaliteiten vlot het nog niet echt lekker. Maandag zijn we naar de vreemdelingenpolitie geweest voor een residence permit. Het 'leuke' is dat Griekenland per 30 april van dit jaar een EG-regel had moeten implementeren waardoor EG-burgers die permit niet meer nodig hebben, maar alleen nog zich hoeven in te schrijven in de gemeente waar ze wonen. Eén maal en dat is het dan... Helaas. De permit is nog steeds nodig.
Niet helemaal duidelijk was naar welke (vreemdelingen)politie we moesten. Er zijn er namelijk meerdere in de agglomeratie Athene. Daarom wij naar de politie hier in Iraklio om te vragen waar we moesten zijn. Bleek de politie niet meer bij het metrostation te zitten, maar meer naar het noorden. Wij lopen en na een half uurtje vals plat omhoog en heel veel vragen eindelijk het prachtige nieuwe kantoortje gevonden. Bij de vreemdelingenpolitie in Athene zelf moesten we zijn. Ergens in het zuidwesten van de stad.
Wij met de auto. Heet en ver op een industrieterrein en geen openbaar vervoer van betekenis. Mooi nieuw gebouw. Na wat vragen de goede ingang gevonden. Toen in een hal stampvol mensen en een nummertjesmachine die niet werkte. Wat heen en weer gelopen en een jonge Griekse vrouw heeft voor ons even gevraagd waar we moesten zijn. Niet, zoals ons door oom agent bij de deur gezegd was, hier, maar een zaal verderop. Daar was het al minder druk, maar nog steeds rijen. De Griekse was meegelopen en vroeg aan een loket, waar niemand voor stond, waar we moesten zijn. Nou in principe bij dit loket, maar het was open tot half elf en dat was het al geweest. Komt er nog iemand bij die vraagt waar we wonen. Iraklio, in het noorden van de stad. Oh, maar dan moesten we bij een heel ander kantoor zijn. Adres gekregen. In Marousi, een wijk niet zo heel ver van ons vandaan. Daar dinsdagochtend maar heen.
Ook daar weer eerst naar het verkeerde deel van het gebouw verwezen. Stampvol zaaltje met veel Oost-Europeanen. Dat was al een hint. Dus zelf even het initiatief om alles voorbij te lopen en wat gangetjes door. Daar gevraagd. Moesten we terug naar kamer 11. Mooi, daar waren we al voorbij gekomen en maar twee mensen voor ons. We zaten goed. We hadden alles bij ons: paspoorten en de kopieën daarvan, 3 pasfoto's, inkomensverklaring van Laurien, huurcontract en ook dat alles in 3-en. De inkomensverklaring in het Engels voldeed niet. Die moet officieel vertaald worden in het Grieks. Verder komt ineens de vraag naar het bewijs of we voor ziekte verzekerd zijn. Dát hebben we natuurlijk net niet bij ons. En die polis staat toch ook in het Nederlands.
Wij weer weg en na thuis de polissen gehaald te hebben, met de metro naar Monesteraki. Daar staat een kantoor van Buitenlandse Zaken waar de vertaalafdeling zit. Laurien met haar Engelse stuk naar de 2e verdieping. Ik naar de 3e, want daar zitten de andere talen. Lange rij en een korte rij. Lange rij voor de kassa. Korte voor een loket waar af en toe mensen langs lopen. Niks in het Engels, maar ik had snel door dat je natuurlijk eerst moet betalen tot je iets anders kunt. Toch even met Laurien op de 2e verdieping gebeld of zij dat ook denkt.
Bij het voortschuifelen in de rij gelukkig gezien dat er aanvraagformulieren liggen. Al schuifelend zo'n formulier ingevuld. Dat samen met m'n stukken (dus dat zijn wel alle originelen van je papieren!) ingeleverd en een reçu gekregen nadat ik 30 euro heb betaald. A.s. vrijdag kunnen we de vertalingen, in tweevoud en 'geautoriseerd' (daar zijn ze hier dol op, alle kopieën moet je op het politiebureau laten autoriseren... stempel erop en 15 cent per stuk betalen) afhalen. Daarmee moeten we dan op maandagochtend weer terug naar de vreemdelingenpolitie in Marousi. En dan eens zien of het dán goed is.
Nou zou je denken dat duizenden mensen die weg bewandelen en de info vrij makkelijk te achterhalen moet zijn. Nou nee. Alle info die we tot nu toe hadden klopt maar ten dele. Ambassade, businessclub (geautoriseerd door de ambassade), Griekse overheidsbronnen, expatsites. Allemaal hebben ze stukjes informatie die kloppen en stukjes die niet kloppen. Zo heeft de een het kantoor goed en heeft niemand ergens vermeld dat je je bewijs voor de ziektekosten moet hebben. En ga zo maar door.
Nog leuker is dat onze kat inmiddels verder is dan wij. Zij heeft een permanente verblijfstatus en nu blijkt dat ze ook al begraven kan worden in de tuin hier, mocht haar tijd komen. Ik kan momenteel niet eens of begraven worden omdat ik noch Orthodox, noch protestants, noch katholiek én geen moslim ben. De begraafplaatsen zijn allemaal van de orthodoxe kerk en hier en daar zijn er stukjes voor die andere geloven gereserveerd. Nou ja, wanneer het ooit zo ver komt begraven ze mij ook maar onder een olijfboom in de tuin. Maar eigenlijk is crematie de keuze… Tja, vanaf maart is dat legaal in Griekenland, alleen is er nog geen crematorium. Gelukkig hebben we een open haard.
Vanmorgen terug naar Monesteraki en onze polissen, bewijzen van uitschrijving en inkomensverklaringen opgehaald met daarbij de vertalingen. Laurien weer naar de 2e en ik weer naar de 3e verdieping. Ik wist dat ik nog bij zou moeten betalen. Moet je dat nu eerst doen of ga je eerst naar het loket met de korte rij voor de stukken. Volgens Laurien dat laatste. Klopt. Twee dames en een jonge vent. Hij helpt de dame voor me. De andere dames zijn druk met stempelen en één van hen heeft als taak zwarte dunne ordners naar de loketten aan de andere kant te brengen. Ik lever m’n reçu in en wordt met een nieuw briefje naar de kassa verwezen. Daar in de lange rij. Vijf euro. Geen wisselgeld van 50 natuurlijk. Iedereen betaald met 20-jes en 10-tjes, dus daar kan het niet aan liggen. Gelukkig is Laurien al klaar en heeft kleingeld.
Weer een nieuw briefje en daarmee terug naar de loketten met de korte rij, die nu natuurlijk wat langer is. Een van de vrouwen staat nu ook op en verzameld van 4 mensen tegelijkertijd de briefjes. Ook van mij. Ze schuift een oudere dame een pak stukken toe en die bladert daar wat in. Ik sta met de anderen geduldig te wachten. Zij krijgen allemaal hun pakketje en de oude mevrouw begint wat te sputteren. Blijkt zij mijn papieren te hebben. Goed dat ze het nagekeken heeft.
Ik kijk daarna de stapel ook goed door. Dikke nietjes dwars door de originelen heen en daar tussen, in geheel willekeurige volgorde de vertalingen met stempels en handtekeningen.
Buiten is het nog geen 11 uur en toch al heet op Monesteraki. langzaam lopen we door de winkelstraten op weg naar de boekhandels op Stadiou en Panemestimiou. En dan met de metro naar huis.
