Boilers
Griekenland is een land van boilers. Iedereen die hier op vakantie in een appartementje heeft gebivakkeerd, kent het ritueel. In de meterkast zit een knop voor de boiler. Het duurt een half uur voordat je heet water hebt. De knop moet absoluut uit voordat je onder de douche stapt (zowel boiler als de stekkerdoos hangt vaak boven het bad) en je wordt op het hart gedrukt om de boiler niet de hele dag aan te laten staan. Of dat is uit bezorgdheid om de energierekening – de boilers zijn meestal niet geïsoleerd – of uit angst dat ze oververhit raken is me onduidelijk.
Ons tijdelijk onderkomen is aangesloten op aardgas vandaag. Een stel mannen is de halve dag in en uitgelopen om er de laatste hand aan te leggen. Dat betekent dat ik niet langer ’s ochtends een half uur voor het opstaan mijn bed uithoef om de boiler aan te zetten. De opzichter – hij neemt zijn werk letterlijk en ziet al leunend op de balkonrand toe hoe een ander zich in het zweet werkt – vertelt Ton vol trots dat aardgas zo veel veiliger is. En zo veel beter voor het milieu. Hij wil eigenlijk niet weten van aardgaslekken en ontploffingen in Amsterdam. De centrale verwarming wordt uitgeprobeerd bij een buitentemperatuur van 35 graden. Ach, het was toch al warm in huis …
To fagitó
Aardappelsalade gemaakt op z’n Grieks. Lekker simpel: gekookte aardappel in plakjes met rode ui, een dot peterselie, olijfolie en azijn. Omelet met dille, paprika en ham erbij en klaar.
