dinsdag 13 juni 2006

Wat maakt een huis een goed huis.

Ons verlanglijstje is eigenlijk al heel lang heel duidelijk:

  • 4 kamers, waarvan 1 woonkamer, twee slaapkamers en een werkkamer
  • groot balkon waarop geleefd kan worden
  • een keuken waar je kunt koken én eten.
  • badkamer én een extra toilet (voor wanneer er bezoekers zijn)
  • graag zelf de verwarming kunnen bedienen
  • parkeerplaats voor de auto zou ook leuk zijn

Niet zo bijzonder. Wel veel meer dan we hadden in Amsterdam.

Maar niet vergeten moet worden de omgeving. Het appartement, ja dát is wat we zoeken, moet in een wijk liggen die is:

  • niet te lawaaierig
  • niet te rustig
  • koel in de zomer
  • groen
  • goed openbaar vervoer
  • niet te steil
  • wat restaurants en terrassen in de omgeving en zeker ook een bakker en andere ‘dagelijkse’ winkels.

Dat is al een hele lijst en niet écht allemaal voor de hand liggend in een 4-miljoenenstad als Athene.

Een deel van de stad kenden we al. Maar heel veel delen zijn nog onbekend. Pangrati en Koukaki zouden kandidaten kunnen zijn. De laatste valt echter sowieso af omdat het in een kom ligt en zomers bijna geen wind toe laat. Pangrati heeft dat niet. Dat is heuvelachtig en we hebben er een maand gewoond. Het appartement was niet echt veel (1 kamer en een douche/toilet en een vierkante meter balkon), maar het UITzicht. Hoog boven Begraafplaats nr. 1 en dus geen enkel gebouw dat ook maar een heel klein beetje in het zicht staat. Vrij uitzicht tot aan Piraeus, de zee en de bergen van de Pelopónesos en aan de andere kant tot aan de sneeuw op het Pindosgebergte en natuurlijk de Acropolis. Terrassen zat en ook met de winkels zit het prima en vooral heel centraal gelegen. Wat wil een mens nog meer! Nou toch wat anders. Want vandaag hebben we nog eens door de wijk gereden en de wegen zijn regelmatig zo stijl dat je er in de eerste versnelling echt bijna niet tegenop komt. We herinnerden ons nog wel het vele klimmen, maar dat het zó extreem was… Maar dat zou best nog kunnen. Er zijn ook veel minder extreme stukken. Maar druk, zo ongelofelijk druk. Het contrast met Iraklion, waar we nu zitten is bijna niet te geloven. En hier is het echt niet stilletjes en rustig. Verder is er bijna geen nieuwbouw in de wijk, wat een indicatie is dat het niet echt vooruit gaat daar. En tot slot zijn de prijzen downtown echt vele malen hoger.

Dan toch maar terug naar de noordelijke suburbs. Dat woord dekt voor geen meter de lading. Mijn voorstelling daarvan is ‘Desperate Houswives’ en zo. Eengezinswoningen met ruimte er omheen of iets als de Leidse Rijn… Hier zijn de suburbs gewoon een voortzetting van het centrum. Blokbebouwing en 3 a 4 verdiepingen.

Toch is ons hart redelijk gevallen voor Iraklion. Niet zo zeer voor Nea Iraklion, waar we nu zitten. Dat is veel te dicht bij de Attiki Odos (een van de grote snelwegen), hoewel ook hier plekjes zijn die bijna een oase vormen. Maar dan zijn er weer niet veel winkels in de buurt of de buurt lijkt echt achteruit te gaan. Tussen twee haakjes, ook een wijk die ‘goed’ is kan afschuwelijk zijn. We kenden al zo’n wijk in het centrum: Kolonaki. Populair bij expats en met een hoog PC Hooft-gehalte. Psychiko (whats in a name) is nog zo’n wijk. Het is de wijk waar veel diplomaten wonen en de hogere echelons van het buitenlandse bedrijfsleven. Ruime wijk, grote huizen, prima bereikbaar met auto… En dat wás het dan. Geen samenhang. Geen metro. Weinig Grieken…

Rond het metrostation van Iraklion vinden we in principe alles wat we van een buurt wensen. Elke 3 minuten een metro naar het centrum (18 minuten rijden). Uitvalstraten aan alle kanten. Redelijk vlak (zo vlak dat je gewoon zou kunnen fietsen, zonder dat kleinste voorblad en het allergrootste achtertandwiel te hoeven steken, maar gewoon lekker peddelen). Winkels die in alle dagelijkse behoeften voorzien. Een plein rond het metrostation waar restaurants en veel terrassen te vinden zijn en waar je voor een paar euro aan de koffie zit en niet zoals in Pangrati er minimaal 4 euro voor moet neertellen. Veel, heel veel Grieken die die terrassen frequenteren. Wat restaurantjes. Veel bomen. Pijnbomen staan hier. Wat lagere bebouwing (4-hoog is hier echt het maximum, maar vaak lager). Redelijk rustige straten, waar wel veel auto’s geparkeerd staan, maar waar je ook rustig kunt lopen. Rustig is de typering voor de hele wijk. Rustig en toch levendig. Het was ons al snel duidelijk dat daar het centrum van ons zoeken zou liggen.

Bij het lezen van een TE HUUR-stikker op een huis worden we door een bewoonster aangesproken. Wanneer Laurien zegt dat we 4-kamerwoning zoeken licht haar gezicht op en vraagt ons even te wachten. Ze moet wat afgeven en zal ons dan naar een huis brengen. Het huis dat Laurien beschrijft. Het is het eerst huis dat we zien en het is een bijzonder huis. Dat is direct duidelijk. Het heeft veel sfeer. Je ziet het wanneer je door het hek de tuin in loopt. Het huis zelf is, heel a-typisch, ruw gestuukt en beige. De omringende tuin staat vol met plantenpotten en enkele grote bomen. Onder het pand, waar wel twee auto’s staan is ook, en dat is ook a-typisch, een zitje gemetseld en staan nog vele meer planten. De eigenaressen blijkt net twee jaar weduwe en woont met haar 86-jarige moeder boven in het gebouw. Haar zoon woont op de tweede verdieping en de eerste verdieping komt 1 juli vrij. Maar wat raakt me nu zo in dit huis. Het is oud. De woonkamer is heel groot, heeft een marmeren vloer en een open haard. Een slaapkamer komt er op uit en een halletje naar de rest van de woning. Het balkon is redelijk groot. Je kunt er makkelijk met een hoeveelheid mensen rond een tafel zitten. De slaapkamer is redelijk, komt wel uit op het balkon met klapdeuren en heeft een raam én een smal raam en ook een ruimte met een klein toilet met wastafel en handdouche. In de badkamer staat een wasmachine, een grote wastafel-‘eenheid’ en dwars staat een bad. Net niet lang genoeg om te liggen.

De tweede slaapkamer is wat smaller dan de eerste, maar langer. Heeft twee (of drie?) ramen en twee deuren. Die tweede deur komt uit op een volgende verrassing: een kamer die gebouwd is als een serre. Het is een hoekbalkon dat omgebouwd is tot kamer en waarvan twee wanden helemaal uit ramen bestaan. Eerst denk je “werkkamer”, maar dan smeekt de kamer om de tapchan (onze Tajiekse bedbank). Een brede schuifdeur leidt dan naar de keuken. Die is niet groot. Er staat nu een grote koelkast in en een fornuis kan ook prima, maar door alle kastjes en aanrecht is er eigenlijk verder weinig ruimte. Zeker niet genoeg voor een tafel met stoelen. Verder is het nogal houtig. Eigenlijk schreeuwt daarom die serre nu om een eettafel, waardoor er toch een soort woonkeuken ontstaat. Ouderwetse tegeltjes. Alle kozijnen en deuren zijn van een oude kwaliteit hout. Donkerbruin maar wel mooi. De ramen zijn vierkant en hebben, net als de deuren het balkon vierkante ruitjes met spijlen. Voor alle ramen, rondom, zitten houten luiken. Die ramen, deuren en luiken zijn nóg zoiets wat direct indruk maakt.

De landlady is heel vriendelijk en spreekt graag en redelijk goed Engels en het is heel aardig te merken hoe ze met de dame die ons gebracht heeft steeds in het Grieks overlegd hoe ze een en ander moet aanpakken. Ik hoor de dame op een gegeven moment iets zeggen over ‘chromata’ (verf). Het was een punt dat ik wilde maken. Meestal worden hier huizen helemaal geverfd voordat de nieuwe huurder er in komt. Nu zijn de muren een nogal donkerig beige en wat moderner heel licht beige of geel met wit zou met wel aanstaan. Het liefste natuurlijk alles wit, en dat dan mooi laten contrasteren met die donkere kozijnen en deuren… Prompt maakt de eigenaressen de opmerking dat alles natuurlijk nog geverfd wordt en wat voor kleur we zouden willen. Zo ben je bij het bekijken van je eerste huis al met de inrichting bezig.

Er is een soort verliefdheid en toch ook grote twijfel. Het is het eerste huis dat we bekijken. Zou er niet veel beter zijn? Groter, dit is 83 m2, vooral de keuken. Lichter en misschien een uizicht. De kachel kun je wel zelf dicht draaien, maar wordt centraal gestookt en wanneer die aangaat, dat kun je niet regelen. “U kunt ook met vrienden op het zitje onder het huis zitten in de zomer”, komt de eigenaressen weer met een mededeling die aangenaam is… Kijk er is ook geen plek voor onze auto onder het huis. Da’s wel jammer. Maar ja, op straat is redelijk te parkeren. Verder is het metrostation 200 meter verwijderd. De metrostellen hoor je eigenlijk niet, omdat ze langzaam het station in en uit rijden. En binnen een half uur uit je huis in hartje Athene zijn, is wel heel luxe… Toch gaan we morgen nog eens terug en nemen Ester en Kostas mee. Verder bezoeken we andere huizen. Om écht wat anders te zoeken of is het ter bevestiging dat dit huis, ondanks dat het op punten niet voldoet aan ons lijstje, het gewoon is?

Wat maakt een huis een goed huis…

 

 

Psychiaters en advocaten

Er zijn hier psychiaters die gespecialiseerd zijn in buitenlanders die met Grieken getrouwd zijn! Er is nog een reden voor ook. Griekse mannen willen namelijk wel buitenlandse vrouwen trouwen om er totale controle over te houden. Deze vrouwen staan helemaal alleen in de familie en zo zijn zo fijn afhankelijk van hun Griekse echtgenoot. Beste remedie: werk zoeken en een eigen sociaal leven opbouwen. Als je dat op tijd doet, heb je misschien geen psychiater nodig. Ben ik blij dat ik mijn Nederlandse man heb meegenomen!

De vrouwelijke advocate die wij vanochtend bezochten was ook niet erg geëmancipeerd. Of ik niet op de ‘workpermit’ van Ton kon? Zijn beroep was gewoon lekker duidelijk: fotograaf. Maar als ik als adviseur aan de slag wilde, kon ik dan niet beter een centrum oprichten waar naast bijlessen in wiskunde en taal, ook andere adviezen aan kinderen gegeven konden worden? Hoezo kinderen, ik wil aan de slag met Griekse ambtenaren. Een advocaat in de hand nemen, is hier een stuk normaler dan in Nederland. En als buitenlander die de taal – en zeker de kleine lettertjes – nog onvoldoende beheerst, kan een advocaat wel erg handig zijn. Maar dan wel een andere.

 

To fagito

Eten met uitzicht. We zijn blij met de lekkere restjes van gisteren, want fut om te koken – of uit eten te gaan – hebben we niet meer. We hebben tussen 4 uur en half 8 drie huizen bekeken. De eerste was helemaal niets, de tweede was groot en had een prachtig uitzicht ver weg tot aan de zee en dichtbij op de snelweg en de laatste had een aftandse keuken. Huis één blijft huis één en dat geeft een goed gevoel. We ginnegappen na over ons bezoek aan de advocaat, die mij op de werkvergunning van Ton wilde hebben, alles wilde regelen en daar vooral zelf goed aan wilde verdienen. Ze krijgt ons niet als klanten en ook dat geeft een goed gevoel.

Het uitzicht is prachtig. Even een beetje rust in de kop.

14 juni 2006