Iemaste stin Elláda (Wij zijn in Griekenland)
Zaterdag 10 juni 2006
Donkere wolken pakken samen boven Iráklio. We halen snel ons spiksplinternieuwe droogrekje binnen van het balkon. Er klappert van alles. We zitten hier pas anderhalve dag, de geluiden zijn nog niet goed thuis te brengen. Eén van de eerste (ver)taaloefeningen was het weerbericht, dus zijn we geheel voorbereid op plaatselijke stortbuien met windstoten in de namiddag.
Iráklio is de noordelijke wijk van Athene, waar we voor drie weken een appartement gehuurd. Het is onze uitvalsbasis voor de zoektocht naar ons nieuwe huis. Gisteren hebben we de buurt verkend. De Odós Attikos, één van de snelwegen die door de stad raast, ligt op een steenworp afstand. We hebben er niet veel last van, want juist hier is de snelweg overkluisd met sportvelden. Willen ze dat ook niet op de Zuid-As?
Aan de doorgaande straten wisselen winkels, autobedrijfjes, restaurants en kantoren elkaar af. Er boven en in de zijstraten wordt gewoond. De stoepen zijn typisch Grieks: er staan auto’s op geparkeerd, bomen in het midden óf er is geen stoep. Al zigzaggend lopen we langs de bakker, de slager, de vele telefoonwinkels en garages. In de supermarkt laden we ons karretje vol. Wat is ook al weer peterselie op z’n Grieks? Dan maar even proeven, want ook hier lijkt bladpeterselie verdraaid veel op selderie. Grote rijpe tomaten, lekkere harde komkommer, dikke sperziebonen. Hier boodschappen doen – plus koken en eten – is een feest.
Bakkers zijn er overal. Mijn zoektocht naar een bakker in de buurt, was dan ook kortstondig. Ik was het pad van het appartementenblok nog niet uit, of mijn blik viel al op de broden aan de overkant van de straat. Lekker, er is bruin brood. Een dag later vraag ik naar koekjes met kaneel (kanélla’s). Ze zijn er in vele soorten en maten. Welke moet ik nu nemen? Ik krijg er van ieder koekje twee mee, zodat ik kan proeven welke we het lekkerst vinden.
Onze huizenjacht begint met het verkennen van die delen van de stad waar we graag zouden willen wonen. Athene is groot en een mens moet ergens beginnen. Op advies van Atheners kiezen we sowieso voor een noordelijke wijk. Vandaag hebben we Iráklio en Nea Ioniá verkend. De buurt rond het metrostation van Iráklio bevalt ons meteen: leuke winkelstraten, levendig plein, openbaar vervoer bij de hand, appartementen met grote balkons en prachtige pijnbomen in de straten. De buurt waar Ester woont in Nea Ioniá komt op de tweede plaats.
Je vindt hier leegstaande huizen door te letten op gele stickers met ‘ENOIKIAZETE’ erop. TE HUUR. De stickers zitten op bomen, hangen bij periptero’s (de kiosken) of in een portiek. Sommige stickers vermelden niet veel meer dan een telefoonnummer, anderen melden oppervlakte, aantal kamers en huur in een doorgaans – voor ons – kriebelig handschrift. Met bellen en afspraken maken, beginnen we in de loop van volgende week. Ester en Kostas hebben hun hulp aangeboden en die kunnen we vast gebruiken!
